จบลงแล้วสำหรับฟรายเดย์แคมปัสทัวร์
ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงงานสุดท้ายเมื่อวานนี้
เป็นความรู้สึกดี ที่ได้ทำภารกิจบางอย่างลุล่วง
แอบรู้สึกว่า ไม่อยากให้มันจบลงเลย
ที่ผ่านมามีครบทุกบรรยากาศ
บางมหาลัยไปแล้วแทบไม่มีคนมาดู
เล่นกันเองดูกันเองกับทีมงาน กับคนที่ผ่านไปผ่านมาแถวนั้น
บางมหาลัยมีคนมารอดูอยู่เยอะมากจนน่าปลื้มใจ
เก็บเป็นความทรงจำไม่รู้ลืม
การเล่นดนตรีต่อหน้าผู้คนหลายๆ ครั้ง
ทำให้เราเรียนรู้อะไรมากมาย
ทั้งเพื่อนร่วมวง ทีมงาน คนดู
แม้กระทั่งจิตใจตนเอง
สิ่งที่ดีมากๆ สำหรับการทำงานอัลบั้มชุดนี้
คือการที่เราสามารถก้าวข้ามกำแพงบางอย่างได้สำเร็จ
และที่สำคัญ เราสามารถข้ามมันมาได้ ด้วยกัน
จริงๆ แล้ว การทำงานทุกชุดทุกอัลบั้มนั้น
ก็มีกำแพงเล็กบ้างใหญ่บ้างให้ก้าวข้ามพ้นมาเสมอ
มองกลับไปถึงวันที่เคยข้ามบางกำแพงมาไม่ได้
ครั้งที่ติดชะงักอยู่กับบางอุปสรรค
ความกล้าหาญที่ถูกใส่กลอนล็อคเอาไว้ข้างใน
มองเห็นความอ่อนหัดไร้เดียงสาของตัวเอง
มองหาทางออกเท่าไหร่ก็ไม่เคยเจอ
วันนั้นก็ได้แต่นึกเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
แต่หากเราหยุดอยู่ ถอดใจเสียแต่วันนั้น
วันนี้ก็คงไม่ได้มีรอยยิ้มเต็มที่ได้เท่านี้
จงยินดีกับกำแพงเล็กๆ ที่ข้ามมาได้ในปัจจุบัน
แต่อย่าได้นึกว่ามันจะไม่มีกำแพงอีกแล้ว
จงมองกลับไปด้วยความภูมิใจกับตัวเองที่ทำได้
และจงรู้สึกขอบคุณกับทุกๆ สิ่ง
ที่ให้โอกาสเรา
ถือซะว่ากำลังวิ่งข้ามรั้วละกันเนอะ
รั้วล้มลงบ้าง โซเซไปบ้าง แต่ก็ต้องวิ่งต่อไป
ที่ไม่อยากให้จบเพราะจะไม่ได้เจอสาวๆมหาลัยแล้วล่ะซี่
เฮีย เจ๋งเสมอ จบ.
พี่บอย ที่ม.ขอนแก่นอ่ะ ผมไม่ค่อยกล้าคุยด้วยเลย เหอๆ เด๋วขอแก้ตัวใหม่วันที่มายูบาร์นะพี่ หุหุ จะชวนคุยเยอะๆ ให้ได้ (จะได้ไหมเนี่ย - -")
เหนื่อย แต่ก็คุ้มใช่มั้ยคะ??
เห็นเพื่อน ๆ มาดูกันเยอะ ๆ
แอบอิจฉาเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ไปดูด้วย
แต่ดีใจที่มีแคมปัสทัวร์ของฟรายเดย์อีก และก็คงมีอีกหลาย ๆ ปี ต่อไปเรื่อย ๆ เนอะ
ปลื้มค่ะ มีคนรักฟรายเดย์เยอะขึ้นทุกวัน...
ส่งใจไปเชียร์คนพูดไม่ค่อยเก่ง ลืมเนื้อเพลงแก้เขิน ตลอดค่ะ
*ปิด diaryis แล้วใจหายนิดหน่อย แต่ยังไงก็ไม่หลงทางค่ะ
ตั้งแต่ออกชุดใหม่มา ยังไม่เคยดูเล่นคอนเสิร์ตเลยครับ หวังว่าจะได้ดูที่งาน Melody of Life ปีหน้านะครับ ^^
http://soundsyndrome.exteen.com/20071116/friday-song-for-tomorrow
จิตใจต้องแข็งแกร่งซักแค่ไหนถึงจะข้ามผ่านไปได้ค่ะ ฟู่
^^
^^
ทุกอย่างอยู่ที่ใจ
ถ้าใจแข็งแรง
กำแพงน้อยใหญ่ก็ข้ามได้เสมอ..
แสดงว่าช่วงนี้กำลังใจแข็งแรงดี
มีกำแพง เราก็ต้องปีนหนีมันเนอะ
ขอบคุณที่มาที่ธรรมศาสตร์นะคะ^^
ผมอยากดูพี่มากๆ ถ้าเป็นไปได้จะตามไป KTC เพราะตอนคอนเสริต
Friday ซื้อบัตรไว้แล้ว แต่อดไปเป็นอีสุกสีใส บัตรยังอยู่ในลิ้นชักเลย
อย่างแค้นตัวเอง ฮา
- สักวัน จะทลายกำแพงได้ ..
- ^______________________^" ..
ทำไมพี่บอยไม่มาพิดโลกบ้างอ่ะคะ
อยากเจอพี่บอยบ้างอ้ะะะะะ...
T^T
ขอบคุณสำหรับคอนเสิร์ตที่เกษตรด้วยนะคะ
ถึงแม้จะเป็นงานเล็กๆ แต่เห็นพี่ๆ เต็มที่ พวกเราก็ปลื้ม
รักฟรายเดย์และเอาใจช่วยเสมอค่ะ
ป.ล. แอบตามมาจาก lostboy นะนี่
ดีใจที่ได้เจอกันค่ะ
แล้วมาที่ ธรรมศาสตร์อีกนะคะ
สัญญาว่าจะไปทุกครั้ง
ดีใจที่ทั้งสองมือของมิ้มได้สัมผัสกับมือพี่บอยแล้ว
อุ่นใจ หายหนาวไปเลยล่ะค่ะ
รักจังเลย
ทำภารกิจสำเร็จแล้วเนอะพี่บอย ดีใจด้วยนะจ๊ะ
แอบภูมิใจง่ะที่ไปจังหวัดไหนก็มีคนรอดูฟรายเดย์อยู่ ครั้งหน้าแวะมาที่อุดรได้ป่ะ ถึงจะบ้านนอกแต่ก็มีคนชอบฟรายเดย์เยอะน๊า(มั้ง)แหะ ๆ
ปล.นั่งร้องไห้คิดถึงไดเด็กหลงง่ะ ใจหายหมดเยย
ขอบคุณมากๆนะคับที่มา มหาสารคาม (มมส.) ผมรู้ว่า คนไปดูพี่ๆน้อย จนผมยังแอบน้อยใจแทน แต่ก็ ผมเชื่อนะคับ ว่ายังมีอีกหลายคนที่นี่ที่อยากมาดูแต่ไม่ได้มา เพราะติดเรียน คราวหน้ามาอีกนะครับ รอพี่ๆเสมอคับ
เสียดายที่พ้นวัยเรียนมาเนิ่นนาน ... ไม่ได้มีโอกาสดูแคมปัสทัวร์ของพี่บอยซักกะครั้งเลยอ่ะค่ะ
ปล.บางกำแพงก็มีประตูนะคะพี่ ... อยู่ที่ว่าเราหาดีแล้วหรือยัง ^^
ไม่ได้ตามไปดแคมปัสทัวร์ซักที่ เพราะไม่มีมหาลัยให้เรียนแล้วเนี่ยพี่ ^^ แต่ฟังพี่เล่าแล้วก้อนึกถึงคอนเสิดก่อนๆที่มาเล่นที่มหาลัยเนอะ หนุกมากกก คนดูร้องเพลงพี่ได้ทุกเพลงเลยน้า เอแบคอ่ะคะ
ยินดีด้วยกับความสำเร็จอีกครั้งค่ะ
มีอีกได้ป่ะคะพี่บอย แคมปัสแบบนี้
จะแอบตามไปหลอกหลอน ฮ่าๆ
แล้ว..ขนมตาลเป็นไงบ้าง ยังไม่บูดนะคะ
*แอบมีรูปสองพี่น้องติดมาด้วย ฮ่าๆๆ
กำแพงล่องหน ...
ต่อให้ข้ามไม่ผ่าน ก็ถอยมาตั้งหลักใหม่ได้เสมอ ^^
และถ้าข้ามไปได้แล้ว ก็น่าภูมิใจเป็นที่ซู้ดดดดดด !!
ทานเเต่พอดีนะคะ ^^
มาเยี่ยมบ้านใหม่นะค่ะ เรื่องคนมาดูมากน้อยมันเป็นธรรมชาติเนอะ
พี่บอย มันขึ้นอยู่กับสถานที่เวลา บางทีมันไปง่ายสะดวกก็ได้ดู (โดยเฉพาะช่วงนี้เจอกันบ่อย แถบสยาม เนี่ย) บางครั้งบางวันอยู่ในที่ที่ไม่สามารถเวลาไม่ได้ก็เซ็งนะ ถึงไปดูไม่ได้ในบางครั้งแต่ก็ ส่ง กลจ ไปนะ สู้ๆพี่หมีนะค่ะ
ฮาฮ่า
แล้ว winter เจอกัน เบื่อกันยังอะค่ะ
พี่บอยน่าจะมา มหิดล
เห็นเพื่อนที่อยู่ศิลปกรบอกว่าfriday ไปอยากไปดูมากกค่ะ
แต่กลัวเค้าให้แต่นักศึกษาของเค้า เลยไม่ได้ไป เสียดายค่ะ [[เพื่อนของเมทที่อยู่ศิลปกรได้ไปมีดติ้งกะพวกพี่ๆด้วย อิจฉาชะมัด เห้อออ อิอิ]]
ขอบคุณนะคะที่มาธรรมศาสตร์
ดีใจที่ได้ฟัง friday แบบใกล้ๆ ^^
(ใกล้ไป..เลยต้องถอยมานิดนึง 55..)
ขอให้มีแบบวันนั้นอีกนะคะ..รอเสมอค่ะ
ps.ไม่ได้ลายเซ็นจากงานแฟต แต่ก็มาได้ที่นี่แทน เหมือน delivery เลยอ่ะพี่บอย
ตามมาค่ะ ชอบอ่านไดพี่บอย(แต่ไม่ค่อยชอบเม้นท์) ยินดีด้วยนะคะที่ผ่านกำแพงมาได้ เป็นกลจ ให้ข้ามกำแพงต่อไป
และฝากHBD น้องบิ๊กด้วย
^___________^
ทลายกำแพงไปได้แล้ว
โย่วๆ
รักพี่บอย
รักฟด จัง
ปล.รักษาสุขภาพด้วยนะจ้ะพี่บอย
ยินดีด้วยน๊า อ่านในเว็บDiaryIs ก็
นานแล้ว พอย้ายบ้านก็ใจหายเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรเรื่องราวดีๆเก่าๆก็กลับไปอ่านบ่อยๆ หวังว่าคงไม่โดนลบหายไปไหนเสียก่อนล๊า...เอ้อ!!!เสียดายจังอดไปดูคอนเสิร์ต Friday เลยเพราะคิดว่าไม่มีบัตร
เหลือแล้ว แต่ที่ไหนได้มีรุ่นน้องบอกว่ามีบัตรขายอยู่ แล้วเค้าก็ซื้อ
ช่วงหลังๆด้วย...แง๊ๆๆ..ฟังแล้ว
ได้แต่บ่นกับตัวเอง อุบอิบๆ
พุทโธ่...เสียดายจัง หวังว่าโอกาส
หน้าไม่พลาดแน่นอน ฮึ่มๆสู้ๆๆ
เห็น Friday แล้ว ฟังเพลงแล้ว
หวังว่าพี่บอย ตรัย ของแฟนเพลง
ทั้งหลาย คงมีความสุขกาย สุขใจ
และมีกำลังใจล้นเหลือไว้ทดแทนเวลาท้อแท้น๊าเหมือนเนื้อเพลง "ฉันมีความสุข"น๊า...หนังสือยังมีขายไหมหนอ?ไปตามร้านขายไม่เห็นเลย อยากจะอ่านมากๆ
อืม...เคยคิดเหมือนกันน๊า ว่าคนที่เป็นนักเขียนเนี๊ยคงพูดไม่เก่ง แนวพูดน้อยต่อยหนักรึเปล่า? แต่เดี๋ยวนี้เรากลับคิดว่า พูดเก่งไม่เก่ง หรือ เขียนดีไม่ดียังไง ขึ้นอยู่กลับผลงานของนักเขียนที่สื่อให้คนอ่านเข้าใจในความรู้สึกที่อยากจะสื่อหรือไม่ และผลงานนั้นๆไปลอกเลียนแบบงานเขียนใครมารึเปล่า? ส่วยพี่บอย ตรัย เราคิดว่าเป็นที่มีจิตนาการทางความคิดที่เด่นน๊าบางครั้งข้อความสั้นๆแต่แสนกินใจ
ใครหลายๆคนที่ได้อ่าน โดยส่วนตัวแล้ว เวลาได้อ่านสิ่งต่างๆที่พี่บอย ตรัย เขียนเรารู้สึกว่า ข้อความที่สื่อนั้นชัดเหลือเกินว่า ตอนนั้นพี่บอย ตรัยคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร และความจริงใจที่มีแต่ความละเอียดอ่อน อ่อนโยนได้แสดงออกมาทางตัวหนังสือ ตัวอักษรก็สามารถบอกได้ว่าคนเขียนเป็นคนเช่นไร แฝงเจตนาเคลือบแคลงสิ่งใด เราเชื่อว่า "ถ้าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ งั้นตัวอักษรบนหนังสือทุกเล่มในโลกก็คือหน้าต่างของจิตใจผู้เขียนเช่นกัน"เขียนซะยาวเลยล๊า...คงไม่ว่ากันน๊าไม่ได้มาcomment ให้เสียนานเลยยาวเป็นพิเศษ
สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด...ดีใจด้วย
ในทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ลุล่วงไปด้วยดี
และขอบคุณกับผลงานทุกชิ้นที่ได้แบ่งปันสิ่งที่ดีแสนดี ให้ใครหลายคนได้ชื่นชม ยินดีกับโลกใบน้อยแห่งใหม่ของเด็กชาย บอย ตรัยน๊า
ดูแลสุขภาพบ้างน๊าและขอให้คุณแม่มี
สุขภาพแข็งแรง เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร
ให้กับพี่บอย ตรัย นานๆเลยน๊า
ชานาโอหนูน้อยหน้าเปื้อนยิ้ม
อัพรูปมาแบ่งกันดูมั่งนะครับพี่บอย
ดีใจครับทีพี่ๆทำสำเร็จ
แอบภูมิใจที่ตัวเราก็เป็นส่วนหนึ่งที่ให้กำลังใจอย่างเงียบๆ
ผมเชื่อว่าพี่ๆเต็มที่กับทุกการแสดงอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นคอนเสิร์ตเล็กหรือใหญ่
จาก โกโร่เอิ๊ท ครับ
ต้องอย่างนี้สิพี่บอย
ต้องมั่นใจที่จะก้าวต่อไป
รู้แล้วใช่มั้ยว่ามีคนหนุนหลังอยู่อีกเยอะ ^^
อ่านไดวันนี้แล้วชื้นใจจัง
ชื้นจริงๆไม่ได้สะกดผิด
ยินดีด้วยนะคะพี่บอย
ยังไงก็ยังมองดูพี่ๆ อยู่เสมอ
ไม่จากตรงนั้น ก็จากตรงนี้
..
ปีนกำแพงไม่ไหว
แต่กำลังทุบกำแพงนะคะ
ขอนั่งมองกำแพงแป๊ปนึง อีกประเดี๋ยวคงนึกออกว่าจะก้าวข้ามมันไปได้ยังไง....
อยากข้ามกำแพงได้อย่างพี่บอยจังคับ...
กำแพง บางกำแพง มัน หนาจังพี่บอย แต่ก้อ จะพยายาม ทะลุมัน ถึงแม้จะนานก้อเหอะ
สู้ๆๆค่ะพี่
พี่บอย.......สุดยอดค่ะ
ขอโทษที่ไม่ได้ไปเลยค่ะ แต่ยุ่งจิงๆ เน้
ขอบคุณสำหรับฟรายเดย์ที่ม.เกษตรนะคะ
เสียดายจัง ตอนเรียนอยู่ไม่ยักกะมีมาร้องที่มหาลัยบ้าง
ไม่เป็นไร จะตามไปดูที่งานอื่นๆ นะคะ
พี่ๆคะ พยามยามเล่นและร้องเพลงต่อไปนานๆนะ เพราะหวังไว้ว่าสักวัน
จะได้มีโอกาสไปดูอ่ะ
บ้านก็อยู่ซะหลังเขาเลยเรา ^^"
ยินดีด้วยนะค่ะกับการก้าวข้ามกำแพงครั้งนี้มาได้ และขอให้สามารถก้าวข้ามกำแพงที่อาจจะรอพี่บอยอยู่ข้างหน้าอีกให้ได้ด้วยค่ะ (แต่ถ้าเป็นไปได้ขอให้กำแพงนั้นไม่มีคงจะดีกว่านะค่ะ) อิอิ สู้สู้ค่ะ
อยากจะก้าวข้ามผ่านกำแพงไปให้ได้เหมือนกันค่ะ