Archives for April 2009
จิ้งหรีดใต้ต้นซากุระ
26 April 2009 | days | 39 Responses
เว้นวรรคทางการท่องเที่ยวต่างประเทศมาสองปี
ตัดสินใจขอออกไปข้างนอกบ้างสักที อยากจะห่างหมอน ห่างผ้าห่ม ที่เคยคุ้น
จุดหมายนั้นไปยังประเทศญี่ปุ่นอันเป็นที่รัก อีกสักครั้ง
แม้ว่าการไปครั้งนี้ จะเป็นการไปเยือนเป็นครั้งที่สามแล้วก็ตาม
แต่อารมณ์ลุกโชนจากแรงดึงดูดในใจ ยังคงเร่าร้อนไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ที่น่าหมั่นไส้ก็คือ แผนที่จะไปคราวนี้ วางไว้ว่าจะขอใช้จ่ายเวลาสักสามสิบวัน
อื้อหือ.. คนออกวีซ่าทำตาหรี่ด้วยความสงสัย จะไปทำอะไรของคุณ
ก็อยากเที่ยวแบบอ้อยอิ่ง ไม่อยากไปแบบหัวซุกหัวซุนนี่ครับ
จะไปเที่ยวทั้งที มิใช่ไปทำงาน เที่ยวก็ขอให้รู้สึกว่าไปเที่ยว
เอาล่ะ ในเมื่อตัดสินใจแล้ว
จะขอเที่ยวทอดน่องไปเรื่อยๆ ไปในที่ๆ อยากไป
เขาว่าอาหารทอด เราต้องใช้กระดาษรองไว้เพื่อซับน้ำมัน
ไปเที่ยวทอดน่องก็เหมือนกัน เราต้องมีเวลาพอ เพื่อจะซึมซับมันใช่ไหม (แถไปเรื่อย)
อยากทำอย่างคุณโทราจิโร่ ในหนังเรื่องโทร่าซังบ้าง สักเสี้ยวนึง
ข้าพเจ้า(ทอด)น่องสุกเมื่อไหร่ พลังข้างในคงจะเต็มปรี่
อาจจะเป็นเพราะข้าพเจ้าได้เผลอติดกับ ติดบ่วง การขยายอาณานิคมเข้าให้กระมัง
ซึ่งในยามนั้น ประเทศญี่ปุ่นได้ส่งมาในรูปแบบของการเผยแพร่ข้อมูลทางวัฒนธรรม
ทั้ง มังงะ ซีรี่ส์ การ์ตูน ยอดมนุษย์ ฮีโร่สวมหน้ากาก ขบวนการหลากสีต่างๆ นานา
รูปแบบชีวิตอันหลากหลายนั้น ถูกป้อนมาให้ได้เรียนรู้ไปทีละเล็กละน้อย
เพาะพันธุ์หยั่งรากลึกไว้ในตัวตนข้างใน นับนิ้วแล้วคงไม่ต่ำกว่ายี่ เอ่อ ไม่สิ สามสิบปีแล้ว เฮ่ออ..
เอาเถอะ ดังนั้น การไปเยือนประเทศญี่ปุ่นของข้าพเจ้า ลึกๆ แล้วจึงไม่ใช่แค่การไปท่องเที่ยว
แต่เป็นการไปถมเติมช่องว่างในใจ
โพรงว่างของการถวิลหา ร่องรอยในอดีตบางอย่างที่เคยผูกพัน
เสียงเรียกร้องเช่นนี้เอง ที่ทำให้การเดินทางเล็กๆ นั้นเริ่มต้นขึ้น
ประเทศญี่ปุ่นในสายตาของข้าพเจ้า
เป็นประเทศที่น่ารักและปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยว
คนญี่ปุ่นแทบทุกคนถูกสั่งสอนมาให้มีความรับผิดชอบต่อสังคมสูงมาก
เราจะไม่ค่อยได้พบเห็นคนที่ทำตัวให้เป็นที่เดือดร้อนต่อผู้อื่น
แม้พวกเขาจะสวมตัวอยู่ในกฏระเบียบที่เข้มงวด
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมีใครมาบอกซ้ำ เพราะทุกคนต่างรู้หน้าที่ของตน
คุณจะเป็นอะไร จะทำอะไร ทำผมทรงอะไร สีอะไรก็ได้
คุณจะประหลาดหลุดโลกแค่ไหน ก็ขอให้คำนึงถึงสังคมด้วย
หากไม่ไประรานคนอื่น ก็จะไม่มีใครว่าอะไร
บางที เราอาจจะพูดได้ว่า
นี่คือประเทศที่มีแต่คนที่ แคร์ความรู้สึกของผู้อื่น มากที่สุดประเทศหนึ่ง
นอกเหนือจากการท่องเที่ยว (และกิน) เรื่อยเปื่อยแล้ว
มีสถานที่อยู่สองแห่งที่ข้าพเจ้าอยากไปมาก
แห่งแรกนั้นเป็นการเยี่ยมชมสถาปัตยกรรม ของประเทศที่เรียกได้ว่า งานช่าง ของเขาศิวิไลซ์
อยากไปสัมผัสงานของท่าน ทาดาโอะ อันโด ไอดอลของข้าพเจ้าตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนหนังสือ
สบโอกาสเมื่อไปเยือนถึงถิ่นโกเบแล้ว ขอตัวเองจงดั้นด้นไปอีกสักนิดเถิด
อยากจะเห็นวัดแห่งน้ำ หรือ Water Temple ที่เราเคยเห็นแต่รูปในหนังสือ
การไปถึงนั้นไม่ง่ายเลย ต้องนั่งรถไฟไปไกลถึงสถานีไมโกะ
ต่อรถบัสเพื่อข้ามไฮเวย์ไปยังเกาะอาวาจิ
รถบัสนำเรามาปล่อยไว้ที่ๆ ไม่มีข้อมูลอะไรเลย แม้แต่แผนที่
แต่อาจเพราะพุทธองค์ดลใจ ในที่สุดเราก็ไปถึงวัดจนได้
และข้าพเจ้าคงต้องบอกว่า เมื่อยามไปถึงนั้น
การพบพานครั้งแรกนั้น ทำให้ถึงกับใจสั่น
ข้าเกิดและเติบโต ใน คัตสึชิกะ
ข้านามสุกลว่า คุรุม่า
ส่วนชื่อจริงนั้นคือ โทราจิโร่
แต่ใครๆ ต่างเรียกข้าว่า โทร่า คนพเนจร
สถานที่อีกแห่งนั้น คือการได้ไปพบคุณโทราจิโร่ โทร่าซังสักครั้ง
ไปเยี่ยมเยือนหมู่บ้านที่มีร้านขายขนมของซากุระซัง น้องสาวของโทร่าตามท้องเรื่อง
เรื่องที่พูดถึงนี่ก็คือ โอโตโกะวะสุไรโยะ "มันยากนะที่จะเป็นผู้ชาย" ที่กำกับโดย คุณโยจิ ยามาดะ
ที่มีพระเอกคือ โทร่าซังของข้าพเจ้า และใครๆ นี่เอง
แต่เมื่อไปถึงก็พบว่า ร้านขนมเยอะมากจนไม่รู้ว่าร้านไหนเป็นร้านในเรื่องกันแน่
เพราะทุกร้านติดรูปคุณ โคโยชิ อะสุมิ (พระเอกที่แสดงเป็นโทร่าซัง) แทบทุกร้าน
ถ้าพูดถึงโทร่าซัง ให้นึกภาพออกก็คงเหมือนหนังเรื่อง บุญชู ของบ้านเรา
เนื้อเรื่องดำเนินตามชีวิตของชายคนหนึ่ง ที่ออกท่องเที่ยวไปทั่วญี่ปุ่น
ว่ากันว่า เมื่อถึงวันสิ้นปี คนญี่ปุ่นก็จะกลับบ้านมาดูโทร่าซังพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว
ถึงวันนี้ แม้คุณโคโยชิ อะสุมิ ได้จากโลกนี้ไปสิบกว่าปีแล้ว
และทำให้ภาพยนต์ที่ดำเนินมาสี่สิบกว่าตอนในระยะเวลาเกือบสามสิบปีตามเวลาจริง ได้จบลงด้วย
ความผูกพันบางอย่างที่ได้เห็นตัวละครเติบโตขึ้นจริงๆ สร้างสิ่งเชื่อมโยงบางอย่างกับหัวใจผู้ชม
ข้าพเจ้านั่งลงสูบบุหรี่ เปิดกาแฟกระป๋องอุ่นๆ ที่เพิ่งกดมาจากเครื่องขายน้ำอัตโนมัติใกล้ๆ�
เลือกเก้าอี้ที่ว่างตัวหนึ่งในสวนสาธาณะด้านหลังของพิพิธภัณท์
ทิวทัศน์ข้างหน้ามองไปเป็นถนนเล็กๆ เลียบแม่น้ำ มีคนเพิ่งขี่จักรยานผ่านไป
นึกในใจว่า สนามกอล์ฟตรงนั้นใช่ไหมนะ ที่โทร่าซังจะโผล่ข้ามเรือมาอย่างทุกครั้งตอนเพลงไตเติล
ท่าทางโผงผาง และยิ้มแฉ่งแบบนั้น มักจะมาพร้อมกับเสียงหัวเราะของคนดูทุกคน
ใครๆ ก็รักคุณสินะ โทร่าซัง และเชื่อว่า ต่อให้เวลาได้ผ่านไปเท่าไหร่
รอยยิ้มของเขาก็ยังคงประทับอยู่ในใจของคนญี่ปุ่นอย่างแน่นอน
การเดินทางเดินทางครั้งนี้ มีสิ่งประทับใจมากมาย
แต่สิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับข้าพเจ้า คือมิตรภาพที่ได้รับจากเพื่อน
ที่ถึงแม้จะพูดจากันคนละภาษา และเติบโตมามีพื้นเพที่แตกต่างกัน
แต่กลับสัมผัสได้ถึงความใส่ใจ และความพยายามที่จะเข้าใจกัน
นั่นจึงทำให้ประเทศญี่ปุ่นสำหรับข้าพเจ้า
ยังคงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ที่ยากจะลืมเลือน
การเดินทางจบลงแล้ว
สามสิบวันในความฝัน ผ่านไปไวเหมือนเพลงจบ
ขั้นตอนต่างๆ พาเรากลับมาสู่โลกแห่งความจริง
กลับถึงบ้าน เปิดทีวี
ยอมรับกับภาพความจริงที่เห็น
ขยี้ตาดูอีกที ว่านั่นไม่ใช่ความฝัน
เหตุใดเราจึงต้องถอนใจทุกครั้งที่จบสิ้นการเดินทาง
หรือเราถอนใจ เพราะว่าเราไม่ชอบความเป็นจริง
อย่างไรก็ดี ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นใดก็ตาม
คงต้องขอจบบันทึกการเดินทางไว้เพียงเท่านี้
พบกันใหม่โอกาสหน้า
ขอสวัสดีจงมีแก่ทุกท่านครับ.
** กดดูภาพอื่นๆ ได้ใน Photos ครับ