<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	>

<channel>
	<title>inside-Zentrady</title>
	<atom:link href="http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.insidezentrady.com/blog</link>
	<description>Food of Life</description>
	<pubDate>Thu, 01 Jul 2010 02:33:57 +0000</pubDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.7.1</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>มักเป็นวันศุกร์ที่ยังฝันอยู่</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=668</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=668#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 30 Jun 2010 18:41:26 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=668</guid>
		<description><![CDATA[เรื่องราวของวงดนตรีเล็กๆ
ที่จับมือเดินทางไกล นับเวลาได้สิบสามปี
ฝันในวันแรกนั้นดูคล้ายจะฉาบฉวย
ตลอดทาง มีผู้คนผ่านเข้ามาเยอะแยะ
มีรอยยิ้ม มีกำลังใจ มีคำปลอบใจ
มีผิดหวัง มีทะเลาะกันร้องไห้
มีบททดสอบที่ผลัดเวียนกันมาลองใจ
จะว่าไป เราก็ผ่านวันยากๆ มาด้วยกัน
หลาย ต่อ หลาย ครั้ง
จนถึงวันนี้ วงดนตรีวงเล็กๆ วงนี้
ก็ยังคงเป็นวงเล็กๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ
เพียงแต่ในความรู้สึกที่มีร่วมกันนั้น
เชื่อว่ามันหยั่งลึกลงไปกว่าวันแรกไม่น้อย
และบนหนทางอันหนาวเหน็บเช่นนี้
มือเรายังคงไม่หลุดจากกัน
ถามถึงความสำเร็จนั้นคืออะไร
มันคือปลายทางของความฝันใช่หรือไม่
แล้วมันอยู่ที่ไหน แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอ
ตอบตามตรงว่าไม่ใช่ไม่อยากได้
แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเศร้า ถ้าเราจะไม่ได้
ความสุขของคนนั้น
อยู่ที่ยอมรับและเข้าใจตัวเอง

ตัวผมนั้นไม่มีสิ่งใดเลย
ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้
ทุกอย่างนั้นแทบจะเหมือนเดิม
แต่ผมมีสิ่งหนึ่ง ที่ใครๆ ก็ไม่มี
นั่นคือ ..ผมเป็นสมาชิกคนหนึ่ง
ของวงดนตรีวงนี้
ถ้าหากปลายทางของความฝัน
มันคือที่ๆ ความฝันได้กลายเป็นความจริง
ผมขอไปถึงที่นั่น ในวันศุกร์ได้ไหม
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=668</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>สุดท้ายที่เหลืออยู่</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=643</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=643#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 02 Jun 2010 03:48:18 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=643</guid>
		<description><![CDATA[หลังควันไฟจางลงไป ก็ไม่มีใครหรอกที่เป็นผู้ชนะ
เราต่างเป็นผู้สูญเสียด้วยกันทั้งนั้น
...
http://www.insidezentrady.com/music/believefullmix3.mp3

มันคงไม่ใช่แค่ฉัน ที่รู้สึกว่าหวั่นไหว
กับบาดแผลที่มีในหัวใจ เวลานี้
และก็ได้แต่หวังหวัง ให้จบตอนท้ายลงด้วยดี
แต่วันนั้นมันจะมี ได้อย่างไร
มันคงไม่ใช่แค่ฉัน ที่สับสนอยู่อย่างนี้
เกิดคำถามกับเรื่องราวที่มี ไม่เข้าใจ
และคงไม่ใช่แค่ฉัน ที่อยากจะรู้มีสิ่งใด
ที่วันนี้พอทำได้ มากกว่าแค่ดู
เราต้องเจ็บปวดอีกกี่ครั้ง
หัวใจของเราจึงจะรับฟัง อยากจะรู้
ในเมื่อสุดท้ายที่ต้องเหลือต้องอยู่ คือเธอและฉัน
แล้วทุกสิ่งที่พ้นที่ผ่าน มันสอนอะไร
ให้ท้ายที่สุดที่เรายังเหลือ คือความเข้าใจ
กลับมาเชื่อในกันและกันอีกครั้ง ได้ไหม
มันคงไม่ใช่แค่ฉัน ไม่ใช่เธอไม่ใช่เขา
แต่มารวมให้เป็นคำว่าเรา จะได้ไหม
เราทุกคนต่างพ่ายแพ้ เพื่อจะชนะด้วยกันใหม่
เราจะถอยเพื่อก้าวไป ได้หรือยัง
เราต้องเจ็บปวดอีกกี่ครั้ง
หัวใจของเราจึงจะรับฟัง อยากจะรู้
ในเมื่อสุดท้ายที่ต้องเหลือต้องอยู่ คือเธอและฉัน
แล้วทุกสิ่งที่พ้นที่ผ่าน มันสอนอะไร
ให้ท้ายที่สุดที่เรายังเหลือ คือความเข้าใจ
กลับมาเชื่อในกันและกันอีกครั้ง ได้ไหม
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=643</wfw:commentRss>
<enclosure url="http://www.nikumaru.com/lostboy/believe3_cut.mp3" length="2689694" type="audio/mpeg" />
<enclosure url="http://www.insidezentrady.com/music/believerough.mp3" length="5441640" type="audio/mpeg" />
<enclosure url="http://www.insidezentrady.com/music/believerough1.mp3" length="5309160" type="audio/mpeg" />
<enclosure url="http://www.insidezentrady.com/music/beleiveunmix.mp3" length="5346786" type="audio/mpeg" />
<enclosure url="http://www.insidezentrady.com/music/believefullmix3.mp3" length="6307951" type="audio/mpeg" />
		</item>
		<item>
		<title>สีที่ผิดเพี้ยนของเจ้าเม่น Harinezumi</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=637</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=637#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 25 Mar 2010 03:12:50 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=637</guid>
		<description><![CDATA[เคยเล่าในทวิตเตอร์ไป ว่าซื้อกล้องดิจิตอลเล็กๆ ไว้
มันชื่อ Digital Harinezumi แต่ขอเรียกมันว่า เจ้าเม่น
ซื้อเจ้าเม่นมานานแล้ว แต่เพิ่งจะได้หยิบมาลองถ่ายเล่น
ก็พบว่าสนุกถูกใจคนชอบกดมั่วๆ อย่างข้าพเจ้ายิ่งนัก
ด้วยความที่ ตอนถ่ายก็ไม่มีจอให้เล็งอย่างกล้องสมัยนี้
อีกทั้งคุณภาพความละเอียดของภาพก็แย่
แถมยังสีเพี้ยนบ้างไม่เพี้ยนบ้าง แล้วแต่อารมณ์
เหมาะแก่การถ่ายเล่นๆ ไม่ต้องคิดมาก เป็นยิ่งนัก

สถานการณ์ในห้องเรียนวันนี้ที่ดูร้อนรุ่ม
สีบางสี ในกล่องดินสอสี หรือกล่องสีเมจิกของเด็กๆ
ในเวลานี้อาจจะถูกแบนไม่ให้ใช้
เพราะผลีผลามใช้จะถูกตัดสินว่าเป็นพวกไหน
แต่ไอ้สีเดิมๆ ที่ถูกบังคับให้เลือก
มันก็ใช่ว่าจะสวย(นี่หว่า)
เด็กบางคนบอก ขอไม่ระบายสีเลยได้ไหม
เปลี่ยนไปปั้นดินน้ำมันแทน สบายใจกว่า
เด็กบางคน ที่ยังนั่งเงียบอยู่
เหล่าเด็กๆ ที่ไม่เคยปริปากในห้องนี้
เขาอาจจะอยากบอกว่า ไม่พูด ไม่ได้แปลว่า
ฉันจะต้องคิดเหมือนพวกคุณหรอกนะ
ในห้องเรียนอันแสนวุ่นวาย
ลองหยิบสีบางสีที่บางทีดูอาจจะผิดเพี้ยนไป
ยังมีสีอื่นๆ ที่สามารถระบายให้โลกนี้สดใส
สีที่ไม่ได้ผสมขึ้นด้วยความโกรธแค้นหรือเกลียดชัง
เด็กๆ ยกมือขึ้นถามว่า
สีแห่งความเข้าใจ นั้นคือสีอะไร

  
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=637</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>12, 222</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=622</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=622#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 20 Feb 2010 11:01:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[music]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=622</guid>
		<description><![CDATA[พอดีช่วงนี้ มีน้องๆ มาคุยด้วยอยู่หลายคน
เรื่องเกี่ยวกับที่เขาจะทำธีสิส เกี่ยวกับเพลงที่ผมเขียน
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าน้องๆ เหล่านั้น ไปคุยกับครูของเขากันมาอย่างไร
ทำไมคุณครูเขาถึงได้ยอมให้ทำ (ฮา)
แต่ทั้งหมดทั้งปวงนั้น ก็เลยทำให้ผมมีอันได้กลับไปรวบรวมข้อมูล
ว่าตั้งแต่วันแรกที่มาเหยียบย่าง บนถนนสายดนตรีนี้
ผ่านเวลามา12ปีแล้วเนี่ย เราได้เคยแต่งเพลงไปแล้วกี่เพลง
หลังจากที่รวบรวมดู
ไล่ตามเดือน ไปทีละเพลงๆ
มันก็ยิ่งทำให้ยิ่งเชื่อเข้าไปใหญ่
ว่าการแต่งเพลงๆ หนึ่ง มันเหมือนการสร้างยานเวลา
เหมือนเป็นสิ่งที่บันทึกช่วงเวลาเก่าๆ เอาไว้
ให้เมื่อย้อนกลับไปฟัง กลับไปนึกถึง
เพลงบางเพลง ทำให้นึกถึงใครบางคน
บางเพลงทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่สร้างมันขึ้นมา
ผู้คนมากมายเดินผ่านเข้ามาในชีวิต
สัมผัส แตะต้อง และตกกระทบหัวใจดวงนี้
เหตุการณ์ทั้งหมดสามารถหมุนกลับมาปรากฏ
เป็นภาพแจ่มชัดแบบส่วนตัว
สิ่งที่เข้ารหัสเอาไว้ ในคำร้อง
ทำนองที่แทนความรู้สึกที่เกิดขึ้นในห้วงเวลานั้น
มันทำให้โลกใบนั้น ยังอยู่ตรงนั้น
และมันคงยังเป็นของเราคนเดียว
...

1    ฉันมีความสุข / Friday / Friday I’m in love / February 1997
2    เหนื่อย / Friday    / Friday I’m in love / February 1997
3    สุขล้ำ / Friday / Friday I’m in love / February 1997
4    แม้เรา / [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=622</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>โตเกียวสีขาวดำกับเด็กชายผู้มักจะหลงทาง</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=604</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=604#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 26 Jan 2010 06:27:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=604</guid>
		<description><![CDATA[ไปโตเกียวมาหกวัน
คราวนี้ซึมซับบรรยากาศแบบเต็มๆ เพราะลุยเดี่ยว
ก็ได้ความประทับใจไปอีกแบบ
เป้าหมายหลักคือจะไปดูคอนเสิร์ตของเจ้าของฉายาBoy Wonders
คุณRoddy Frameแห่งวง Aztec Camera บริทพ็อพเจ้าตำรับ
เขาเป็นนักร้องที่ข้าพเจ้านับถือ ชื่นชมมาตั้งแต่ครั้งยังวัยรุ่น
อยากมีโอกาสดูเขาแสดงสดสักครั้งในชีวิต
ครั้นจะไปดูที่อังกฤษก็ดูจะเกินความจริงไปหน่อย
ทราบข่าวว่าเขาจะมาเล่นที่ญี่ปุ่น ก็ดูมีความเป็นไปได้
เขาจัดที่ Billboard Live โตเกียวมิดทาวน์
มีฉากหลังเป็นภาพแสงไฟจากตึกในโตเกียวยามราตรี
เหมือนปกอัลบั้ม Surf ยังไงยังงั้นเลย
และแล้วพอถึงเพลงนี้ น้ำตาจึงไหลออกมาด้วยความปิติ
เสียดายที่เขาไม่อนุญาติให้ถ่ายรูประหว่างการแสดง
แต่เพื่อนชาวญี่ปุ่นเส้นใหญ่ ก็พาไปพบถึงห้องแต่งตัว
ได้พูดคุยกันนิดหน่อย คุณRoddyใจดีและเป็นกันเองมาก
ข้าพเจ้านำผลงานFRIDAYศิลปินไทยไปมอบให้เขาด้วย
นอกจากจะเอาแผ่นเสียงทั้งหมดที่มีไปขอลายเซ็นต์แล้ว
ข้าพเจ้ายังเอาสมุดภาพถ่ายขาวดำกรุงเทพฯ ให้เขาเป็นที่ระลึก
เพราะอยากให้เขารู้จักเมืองไทย
แล้วในที่สุด lostBoy ก็ได้เจอ Boy Wondersซะที : )
ช่วงเวลาที่เหลือ
ก็เป็นการเตร็ดเตร่ไปในเมือง นั่งรถไฟไปนู่นมานี่
ไปเดินดูของเล่น ดูของฝาก กินขนม
เดินมิวเซียม หาคาเฟ่ต์นั่งเขียนอะไรก๊อกๆ แก๊กๆ
เผลอแป๊บเดียว ช่วงเวลาต้องมนต์ก็หมดลง
จิ้งหรีดก็กลับมาสู่โลกความจริงแห่งเมืองสีเทาอีกครั้ง
โดยไม่รู้ตัว












** ชมภาพขาวดำที่เหลือ เชิญได้ที่เฟสบุคของข้าพเจ้า
http://www.facebook.com/album.php?aid=54771&#38;id=1245795547
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=604</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>the 2009 Lost MANGA top 30 - part2</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=583</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=583#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 07 Jan 2010 06:09:09 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[manga]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=583</guid>
		<description><![CDATA[มาต่อกับ15อันดับสุดท้ายนะครับ..
15.    เกงกิ ยอดนักสู้ / โคยามะ ยู 

การ์ตูนเก่าคลาสสิกที่พิมพ์ออกมาใหม่ด้วยความตั้งใจ เรื่องราวของแชมเปี้ยนมวยสากล ที่ไต่เต้าขึ้นไปด้วยความมุ่งมั่น ครองใจคนญี่ปุ่นทุกคน มีค่าควรเก็บสะสมเป็นอย่างยิ่ง

14.    กีฏจารย์ กับ อาถรรพณ์แมลงพิสดาร / ยูกิ ยูรุชิบาระ 

มุชิฉิ คือเรื่องราวการเดินทางของ กิงโกะ ชายหนุ่มซึ่งเป็นหมอรักษาโรคที่เกิดจาก "มุฉิ" คือโลกสวยงามแบบฝันๆ ที่อยู่ตรงรอยต่อระหว่างเรื่องจริงกับนิทานปรำปรา  เรื่องเหลือ เชื่ออันพิลึกพิลั่นที่เกิดจากแมลงประหลาดๆ
13.    MoonLight Mile / โอตางากิ ยาซูโอะ 

ทำการบ้านมาอย่างเยี่ยมยอดเกี่ยวกับวงการอวกาศการบิน มันจริงมากจนยากจะเชื่อ ว่านี่มันเป็นแค่การ์ตูน
12.    ตัวแสบ สุดป่วน / นิชิโมริ ฮิโรยูกิ 

เมื่อคู่หูเด็กโจ๋เบื่อการทะเลาะวิวาทในชีวิตมัธยมปลาย จึงยึดวิถีแห่งการชงชา ในการวางตัว เป็นการ์ตูนที่มีพล็อตตลกๆ แต่แฝงปรัชญาและวิธีคิดที่น่าสนใจ

11.    Pluto / นาโอกิ อุราซาว่า

การ์ตูนรีเมคเรื่องเจ้าหนูอะตอม โดยหยิบเอาตอนหนึ่งมาขยายเป็นเรื่องทั้งเรื่อง ในโลกอนาคตที่เราใช้ชีวิตร่วมกับจักรกล จิตใจของมนุษย์บางคนก็อาจจะน่ากลัวกว่าหุ่นยนต์เสียอีก

10.    ราโชมอน โรงพักใจนักเลง / ยาจิมะ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=583</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>the 2009 Lost MANGA top 30 - part1</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=557</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=557#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 06 Jan 2010 08:13:04 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[manga]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=557</guid>
		<description><![CDATA[หนึ่งปีผ่านไปแล้ว ชั่วพริบตา
สวัสดีปีใหม่มิตรรักทุกท่าน
จำได้ว่าเราเพิ่งจัดอันดับการ์ตูนกันไปไม่นาน
ขวบปีวนมาไว จนหัวใจจัดระเบียบแทบไม่ทัน
มีการ์ตูนเข้ามาสู่ชีวิตเรากี่เรื่องกันในสามร้อยกว่าวันที่ผ่านไป
อย่างไรก็ดี วันนี้ก็ขออนุญาติจัดอันดับการ์ตูนที่ข้าพเจ้าประทับใจอีกสักครั้ง
ด้วยความที่บนแผงมีการ์ตูนสนุกมากมายเหลือเกิน
ปีนี้ข้าพเจ้าจึงขอเพิ่มเป็น 3oอันดับก็แล้วกัน
ขอเน้นย้ำสักหน่อยว่า
การ์ตูนเหล่านี้เป็นเพียงการ์ตูนที่ข้าพเจ้าได้อ่านและชื่นชอบในรอบปี
ยังมีการ์ตูนอีกมากมายหลายเรื่องที่ดี ที่ข้าพเจ้ายังไม่ได้อ่าน
ฉะนั้นอันดับเหล่านี้ จึงเป็นการจัดอย่างเป็นการส่วนตัว
ด้วยความรักที่มีต่อการ์ตูน เท่านั้นครับ
เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย..
30.    Liar Games / ชิโนบุ คาอิทานิ 

การ์ตูนเกี่ยวกับการแข่งขันที่ตั้งกติกาลับสมองขึ้นมาให้เรางงงวย คล้ายเรื่อง ไคจิ ดูเหมือนทุกเกมจะแข่งกันตรงที่ ใครจะโกหกเราได้เนียนกว่ากัน
29.    Galaxy Express 999 / มัตซึโมโตะ เรจิ 

บันทึกการเดินทางในห้วงอวกาศอันสุดเหงาของเมเทลกับเท็ตสึโร่ เพื่อไปเปลี่ยนร่างตน เป็นหุ่นยนตร์ อาจจะรู้สึกยืดเยื้อเรื่องราวไม่ดำเนินไปไหน แต่ทุกบทสวยงามราวกับบทกวี
28.    Hana China ผีซ่าท้าชิม / นิชิ ยูจิ,  ฮิคิโนะ ชินจิ 

สาวบ้านนอกที่มุ่งมั่นจะเป็นแม่ครัวในไชน่าทาวน์ ความเจ๋งของเรื่องนี้คือ มีสูตรข้าว ผัดน่าอร่อยมาให้อ่านให้ลองทำทุกตอน และที่สำคัญ ..มันน่ากินมาก
27.    มิโยริ กับป่าเปลี่ยนสี / ฮิเดจิ โอดะ

เด็กค่อนข้างมีปัญหาที่ต้องจากเสียงอึกทึกในเมือง มาพบกับความเงียบของชนบท นอกจากเธอจะได้ยินเสียงของความคิดของเธอเอง ในป่าแห่งนี้ เธอยังพบเพื่อนใหม่ๆ ที่น่าเหลือเชื่ออีกเยอะแยะ
26.    Thanatos [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=557</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>งานฉลองวันเกษียณอายุของหมู่ใบไม้</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=530</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=530#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 19:08:07 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=530</guid>
		<description><![CDATA[นับตั้งแต่สิ่งที่เรียกว่าทวิตเตอร์เข้ามาในชีวิต
ก็เหมือนกับว่าข้าพเจ้าจะขี้เกียจเขียนบันทึกไปซะงั้น
แต่วันนี้คิดว่าต้องเขียนไว้ซะหน่อย
ก่อนที่วันเวลาจะผ่านล่วงเลยไป
และสิ่งที่ตกตะกอนในใจ จะหายไปด้วย
ข้าพเจ้าไปญี่ปุ่นมาอีกแล้ว
ทีแรกคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ไม่ค่อยสมเหตุผล
ก็ข้าพเจ้าก็เพิ่งไปมาเมื่อต้นปีนี้เองนี่
จะไปอะไรกันบ่อยๆ เล่า
แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าญี่ปุ่นนั้นมีธรรมชาติงดงาม
มีฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลงให้เราสัมผัสตลอดทั้งปี
มันคุ้มค่านะ ที่ได้เห็นความงดงามของธรรมชาติเช่นนี้
เมื่อคราวที่แล้ว ช่วงเดือนมีนาคม
ข้าพเจ้าไปในช่วงที่อากาศเย็นยะเยือก
หนาวจนเจ็บถึงกระดูก บางวันมีหิมะตก
ต้นไม้ทุกต้นเหมือนจะหลับลึกจำศีล
พวกมันมีแต่กิ่งก้านเปล่าๆ แลดูสงบนิ่ง
ไร้ซึ่งใบไม้ให้เราเห็นแต่อย่างใด
จวบจนเข้าสู่เดือนพฤษภาคม ที่แสงแดดเริ่มทะลุเมฆลงมา
เราก็ได้เห็นเจ้าตุ่มเขียวๆ ที่ติดอยู่ตามกิ่งก้าน
ตูมเล็กๆ เหล่านั้น พากันผลิออกมาเป็นดอกไม้สีชมพู
เผลอเพียงแป๊บเดียว ดอกบ๊วย หรือดอกซากุระก็
บานสะพรั่งเต็มต้นไปทั่วทั้งประเทศ
เวลาหมุนผ่านหน้าร้อน พ้นหน้าฝน
เดือนพฤศจิกายนนี้เองเมื่อผมกลับไปญี่ปุ่นอีกครั้ง
ใบไม้เขียวๆ ที่ผ่านวันฉ่ำฝน
ก็ได้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง บ้างเป็นสีแดง
เปลี่ยนบรรยากาศของเมืองให้เป็นอีกอารมณ์หนึ่ง
ใบที่เหี่ยวแห้งก็ค่อยๆ หล่นร่วงลงจากกิ่งของมัน
เงี่ยหูฟังเราจะได้ยินเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาของใบไม้ชรา
การได้เห็นได้ชมภาพเหล่านี้
เหมือนได้มาร่วมฉลองงานเลี้ยงอำลา
ได้ร่วมชื่นชมยินดีกับวันเกษียณอายุของหมู่ใบไม้
ใกล้ถึงเวลาที่มันจะผลัดใบเต็มที
เหล่าใบไม้แห้งที่หล่นร่วงอยู่ตามพื้น
ปลิวไปตามสายลมดูสวยงามอย่างเหงาๆ
ในขณะที่หน้าหนาวกำลังจะมาเคาะประตูอีกครั้ง







ในความงดงาม
เรามองเห็นวงจรของชีวิตในมุมเล็กๆ
ชีวิตคนนั้นมีทั้งที่ดี มีทั้งที่แย่
มีบวก มีลบ มีขึ้น มีลง
มีพบพาน มีการจากลา
ทะเลาะกัน เดี๋ยวคืนดีรักกัน
เพราะทุกสิ่งในทุกวินาทีนั้นไม่เคยเหมือนเดิม
หากหัวใจยังพยายามที่จะเต้นและยังต่อสู้อยู่
การเริ่มต้นได้ใหม่อีกครั้งก็ย่อมเป็นไปได้
ทุกสิ่งล้วนมีหนทางของมัน
ความเจ็บปวดในความสุขสันต์
ความกล้าหาญในความขลาดเขลา
กระทั่งบางครั้ง
เรามองเห็นความสวยงามในความเศร้าสร้อย
เราสามารถรู้สึกปิติยินดีในความมีชีวิต
ในทุกขณะที่ลมหายใจยังเข้าออก
..
**ดูรูปอื่นๆ ได้ที่ PHOTOS หรือที่
http://www.facebook.com/bayfridoy?ref=name#/album.php?aid=47896&#38;id=1245795547&#38;ref=mf
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=530</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>บางครั้งสีก็มีกลิ่นหอม</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=526</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=526#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 23 Oct 2009 15:18:59 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[music]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=526</guid>
		<description><![CDATA[นับจากมินิอัลบั้มสีฟ้ากระเบื้องเคลือบ Sevres เมื่อพฤศจิกายนปีที่แล้ว
ชาวคณะฟรายเดย์ก็ฝันว่าเราจะทยอยทำเพลงต่อมาภายในสามเดือน
แต่ความจริงก็คือความจริง อยากทำแค่ไหน แต่เมื่อมันทำไม่ได้ ก็คือทำไม่ได้
ด้วยไม่สบโอกาสด้วยประการทั้งปวง รวมถึงยังไม่เจอเพลงที่ชอบ และที่ใช่ด้วย
จะทำเพลงทั้งที จะไปบีบคั้นมันออกมาก็ใช่ที่ใช่ไหมครับ
ถึงเวลาที่เขาจะมา เขาก็มาหาเราเอง
และเมื่อล่วงเลยมาหนึ่งปีพอดีพอดิบ
Fridayก็มีเพลงใหม่มานำเสนออีกสามเพลงแล้วครับ
วันนี้มีมาให้ลองฟังเป็นน้ำจิ้มก่อน กำลังจะส่งวิทยุเร็วๆ นี้
อัลบั้มชุดนี้ เป็นเพลงที่พวกเรารัก ทำมันขึ้นมาด้วยความรัก
ยังไงฝากเพลงนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกท่านด้วยครับ
ด้วยเหตุที่ว่าในโลกของเรานี้มี สีสวยๆ มากมายเหลือเกิน
ไม่ใช่มีแค่สีเหลือง สีแดง ..สีฟ้า สีเขียว..
ในสีส้ม ยังมีส้มหลายแบบ
สีชมพู ก็มีชมพูหลายชนิด
อุณหภูมิสีบ่งบอกความหมายความรู้สึกได้นับไม่ถ้วน
เช่นเดียวกับความรัก ที่มีหลากหลายแง่มุมไม่เคยซ้ำกัน
มินิอัลบั้มคราวนี้ของ FRIDAY เป็นสีที่มีกลิ่นหอม
เราเลือกสีม่วง Lavender ที่มีความหมายลึกซึ้ง
บางคนบอกว่าเป็นการรอคอยการกลับมาของคนรัก
และเป็นสีที่พวกเราคิดว่ามันเข้ากับเพลงชุดนี้ของเราครับ

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=526</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>เสียงทักทายของนกที่ตื่นเช้ากับไส้เดือนอวบอ้วน</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=519</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=519#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 17 Oct 2009 05:24:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[food]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=519</guid>
		<description><![CDATA[


กำลังอินเลิฟ ขนมปังหมึกดำ
จากร้าน It's happen to be a closet
ถามว่ามันอร่อยยังไงน่ะเหรอ
ก็ลองปิ้งเบาๆ ให้อุ่น กรอบนอกนุ่มใน
กลิ่นหอมของธัญพืช จะเปลี่ยนเช้าของคุณให้ร่าเริงขึ้นมาทันที
ป้ายครีมชีสพอดีคำ หรือคุณจะทากับแยมรสมะนาวอย่างผมก็ได้
อาหารเช้า เป็นมื้อที่จำเป็นต่อสุขภาพที่สุด
เรามาทานอาหารเช้าอย่างมีคุณภาพ
เพื่อความแจ่มใสตลอดทั้งวันด้วยกันครับ
สำหรับนกที่ตื่นไม่ค่อยเช้านัก
มองดูดีๆ อาจพอมีหนอนใส้เดือนที่ตื่นสายเป็นเพื่อน
อรุณสวัสดิ์ครับ
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=519</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>บันทึกหน้าสุดท้ายของดช.ชินโนสุเกะ</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=512</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=512#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 28 Sep 2009 04:13:43 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[manga]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=512</guid>
		<description><![CDATA[
แด่โนะฮาร่า ชิโนสุเกะ และครอบครัว
เจ้าขาว ช้างน้อย และมนุดต่างดาวครึ่งก้น
การ์ตูนที่น่าสนใจ แต่ไม่น่าเอาเป็นแบบอย่างของเด็กๆ
และโลกที่มองจากมุมเงย
..มุมที่เด็กมองผู้ใหญ่
ไว้อาลัยแด่ อ.โยชิโตะ อุซึอิ ผู้เขียน เครยอนชินจังครับ
RIP

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=512</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>เด็กหญิงผู้เข้มแข็งที่สุดในโลก</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=493</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=493#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 21 Sep 2009 18:32:01 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=493</guid>
		<description><![CDATA[
น้องบิ๊ก คือเด็กหญิงสมาชิกคนสุดท้องของครอบครัวภูมิรัตน บิ๊กเกิดมาก่อนกำหนดอายุเพียงหกเดือน จึงตัวเล็กมากๆ ตอนนั้นคงขนาดเท่ากับขวดน้ำอัดลมได้ พ่อของบิ๊ก(พี่บ้อม พี่ชายของผม) จึงตั้งชื่อให้เธออย่างนี้ เพราะอยากให้บิ๊กสุขภาพแข็งแรง และโตวันโตคืนให้สมชื่อ ผมแอบเห็นเห็นจมูกเล็กๆ ของเธอหายใจเบาๆ อยู่ในตู้อบ ดูเหมือนว่าอวัยวะภายในต่างๆ ของบิ๊กจะยังสร้างมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ คุณหมอบอกกับพวกเราว่า บิ๊กจะไม่แข็งแรงเหมือนเด็กทั่วไปนะ
สิบสองปี, คือเงื่อนไขเวลาที่เบื้องบนได้มอบให้กับพวกเรามาตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกับบิ๊ก และพวกเราคงมีหน้าที่ที่จะต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ให้ได้ ในขณะที่เวลากำลังนับถอยหลัง เราคงทำได้เพียงทำให้บิ๊ก มีความสุขมากที่สุด ตราบเท่าที่เรายังมีโอกาสได้อยู่กับเขา
นับตั้งแต่เรามีสมาชิกใหม่คนนี้ บ้านของเราก็ดูสว่างสดใสและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา  บิ๊กเป็นเด็กฉลาด เข้าใจในเรื่องที่เราไม่คิดว่าเด็กในวัยนี้จะคิดกัน มีเสียงหัวเราะของบิ๊กเติมเต็มให้บรรยากาศของบ้านเรา
นิสัยน่ารักอย่างหนึ่งของบิ๊กที่ผมประทับใจ คือบิ๊กเป็นเด็กที่รับแขกมากๆ ผมเคยเห็นแต่เด็กที่เขินผู้ใหญ่หรือคนแปลกหน้า แต่กับบิ๊กแล้ว เวลามีใครมาบ้าน บิ๊กจะวิ่งรี่เข้าไปทักทายด้วยความดีใจทุกครั้ง เวลามีเด็กลูกหลานใครมาเยี่ยมบ้านเรา บิ๊กก็จะเป็นพี่สาวไปชวนเขาเล่น หยิบของเล่นมาให้เล่น บิ๊กอยากให้ทุกคนสนุก และยิ้มไปกับเขา
บิ๊กต้องเข้าออกโรงพยาบาลตลอด กินยาขมปี๋ มากกว่ากินขนมหวานๆ อย่างเด็กคนอื่น แต่บิ๊กไม่เคยบ่นงอแง คว้ายามากินเองอย่างว่าง่าย อายังจำได้ไม่ลืม มีอยู่วันนึงที่หนูบอกว่า..
“หนูไม่น่าป่วยเลยนะ ทุกคนเลยต้องมาโรงพยาบาลกันหมดเลย” หนูบิ๊กพูดแกมหัวเราะ แต่ในใจอาน้ำตาไหลเลยรู้ไหม
ตัวการ์ตูนที่บิ๊กชอบที่สุด คือเจ้าหนูนักสืบโคนัน เคยถามเหตุผล บิ๊กก็ตอบให้ฟังว่า เพราะตัวเขาเหมือนโคนัน ที่โดนทำให้คงสภาพอยู่ในร่างที่เป็นเด็กตัวจิ๋ว ไม่ได้โตซักที โลกในจินตนาการของบิ๊กเป็นอย่างนี้เอง
ถามบิ๊กอีกว่า แล้วศิลปินที่บิ๊กชอบที่สุดคือใครกันนะ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=493</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ตุ๊กตาจ๋า</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=485</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=485#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 27 Aug 2009 19:23:31 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=485</guid>
		<description><![CDATA[เมื่อครั้งที่ไปญี่ปุ่น ก็ได้ซื้อตุ๊กตาบลายด์มาให้หลานเล่น
พอมาเห็นราคาที่นี่แล้วต้องตกใจจนมือไม้อ่อน
ราคามันแพงกว่าที่นู่นสามเท่า!
โลกของบลายด์ จะหยิบมาพูดตอนนี้คงเชยน่าดู
เห็นเขาซื้อชุดให้เปลี่ยน แจ็กเก็ต กระโปรง กางเกง รองเท้า
มีอุปกรณ์เล็กๆ จิ้มลิ้ม หมวก แว่นตา หูฟัง ไอพ็อต
มีสปา ทำผม ทำเล็บ มีเครื่องสำอางแต่งหน้าได้ด้วย
ข้าพเจ้าก็ได้แต่มองดู ย่า อา กับหลาน เขาเล่นกันคิกคัก 
แต่ก็นึกขัดใจ และไม่เข้าใจว่า
ทำไมเจ้าบลายด์ถึงได้แพงกว่าหุ่นเหล็กของเรานัก
สาวๆ คงไม่รู้หรอก โลกของหุ่นเหล็กก็ต้องใช้จินตนาการมากมาย
ข้อต่อของมันดีไซน์มาจากวัสดุอย่างดี ให้ขยับ ปรับ ติด ถอด ประกอบ
ออกแบบมาให้มันแปลงร่างได้สมจริงอย่างในการ์ตูนเลยนะ
บางตัวติดล้อ บางตัวยิงจรวดได้
แต่ละตัวก็มีเนื้อเรื่องที่เข้มข้นสนุกสนานไม่ซ้ำกันเลยด้วย
หันไปดูน้องบลายด์ตาโต มองข้าพเจ้าเชิดๆ แบบไม่แยแส
น่าน้อยใจแทนหุ่นเหล็กแมนๆ นะเนี่ย
นั่งคุยกันเล่นๆ ข้าพเจ้าก็นึกสงสัย
ถามแม่ไปว่า ตอนแม่เด็กๆ แม่เล่นของเล่นอะไร
แม่บอก สมัยก่อนก็มีแต่งตัวตุ๊กตาเหมือนกันนะ
เป็นกระดาษแข็ง ตัดเป็นรูปเสื้อผ้า
เอาไปทาบกับกระดาษรูปเด็กผู้หญิง
นึกภาพแม่ตอนเด็กไม่ออกเลยแฮะ
จินตนาการเป็นเด็กหญิงคุณแม่ แบบย่อส่วน
จะขี้บ่นตั้งแต่เด็กรึเปล่านะ (เอ๊ย ล้อเล่นค้าบ) 
คุยกันสักพัก แม่ของข้าพเจ้านึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้
ไปหยิบกล้องมาถ่ายรูป กดแล้วกดอีก
เฮ้ย.. นี่อย่างกับเด็กสมัยนี้เลยนะแม่
คิดในใจ แม่อย่าพองปาก เอานิ้วจิ้มแก้มถ่ายรูปนะ
เช่นนั้นข้าพเจ้าคงไม่รู้จะทำใจอย่างไร 

ยังไม่ค่อยเข้าใจโลกใบเล็กของผู้หญิงสักเท่าไหร่
แต่ก็เออ ออ ห่อ หมก ไปด้วย
ก็ทุกคนต่างก็มีพื้นที่เล็กๆ ของเขานี่นา
และแน่นอน
สำหรับเด็กผู้ชาย ก็ต้องเป็นหุ่นเหล็กซี่
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=485</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>สิ่งที่หลับไหลอยู่ในตัวเรา</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=469</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=469#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 30 Jul 2009 19:36:37 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[music]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=469</guid>
		<description><![CDATA[ 

คิดว่าคงไม่ใช่เพราะเกิดสุริยคราส
แล้วจึงตระหนักถึงความสามารถที่หลับไหลอยู่ อย่างเรื่องHEROES
แต่บังเอิญว่าช่วงนี้ ข้าพเจ้ามีโอกาสมานั่งพูดคุยกับตัวเองในหลายๆ เรื่อง
ถึงได้เริ่มกลับมาซาบซึ้งใจว่า มันเป็นความโชคดีของเราหรืออย่างไร
ที่วันนี้ ถึงได้มีโอกาสประกอบอาชีพที่รักอย่างเช่นทุกวันนี้
อาชีพนี้ของข้าพเจ้า ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้างอช้อน ล่องหนหายตัว
หรือมีสายตาเอ็กซ์เรย์มองทะลุเสื้อผ้าได้แต่อย่างใด
แต่มันเป็นอะไรอย่างอื่น ที่น่าสนใจไม่แพ้กัน 
 
ย้อนกลับไปวัยเด็กชั้นประถม สมัยที่ยังไม่ค่อยสิ้นกลิ่นน้ำนมสักเท่าไหร่
(เพราะยังกินนมบลูซีลล์ตอนพักกลางวันเป็นประจำ)
ตอนนั้นเด็กชายสองคนที่เป็นเกลอเก่า เคยพูดจาเลอะเทอะกันไว้ว่า
'เดี๋ยวพอโตขึ้น เรามาสร้างโดราเอมอนเป็นของพวกเรากันนะ'
ต้นเหตุมาจากการ์ตูนเรื่องนี้ได้เบิกโพลงหัวใจเด็กชายคนนั้น
ให้มีความฝัน และอยากที่จะออกไปผจญภัยในโลกเหนือจริงเช่นนั้นบ้าง
ไม่ใช่ว่าเราจะอยากได้ของเล่นพิสดารอะไรจากหุ่นยนต์แมวที่ไม่มีหูนั่นหรอก
ที่เราอยากได้คือยานที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักโต๊ะนั่นต่างหาก
ใช่แล้ว ของวิเศษที่อยากได้ที่สุดนั้นคือ ไทม์แมชชีน
ความอัศจรรย์ใจที่สุดในโลกของเด็กยามนั้น จะเป็นสิ่งอื่นไปไม่ได้นอกจาก
การเดินทางท่องกาลเวลาด้วย ไทม์แมชชีน!
ไอ้เพื่อนคนนั้นของข้าพเจ้ามันล้มเลิกความคิดไปเมื่อไหร่ไม่ทราบได้
แต่เพียงปีสองปีหลังจากนั้น ข้าพเจ้าเองต่างหาก ที่ละทิ้งความฝันพวกนี้ก่อนมัน
เพราะมีอยู่จังหวะหนึ่งที่ข้าพเจ้าฉุกคิดขึ้นมาได้ ขณะนอนอ่านการ์ตูนเพลินๆ
ว่า เฮ้ย! ถ้าโตขึ้นเราสร้างไทม์แมชชีนได้จริงๆ
ตัวเราในอนาคตก็ต้องเดินทางมาเยี่ยมเยียนเราตอนนี้บ้างเซ่
อา.. โปรเจคท์ไทม์แมชชีน
ที่แท้มันก็เป็นแค่การ์ตูนเหรอ 
วันนั้นเด็กชายคนหนึ่ง ได้รู้จักกับฝันสลายเป็นครั้งแรก
และได้เรียนรู้ว่า บางครั้งความฝันนั้นก็เป็นเพียงอะไรลมๆ แล้งๆ
เป็นเหมือนสิ่งที่พวกผู้ใหญ่ได้เคยพร่ำบอก
ว่าอย่าเอาแต่เหม่อมองท้องฟ้า จงลืมตาดูความจริง
ความรู้สึกเจ็บนิดๆ ในอกนี่มันคืออะไรกันนะ
เด็กชายได้แต่นึกสงสัยในใจอยู่เงียบๆ
 
นั่นเป็นเรื่องที่เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วต้องอมยิ้ม
แต่เรื่องราวที่ต่อจากนั้น ..อาจทำให้ยิ้มกว้างขึ้นอีก
เมื่อเด็กชายคนนั้นเติบโตขึ้น ผ่านสุริยคราสมาสองครา จนถึงวันนี้
กลายเป็นว่า.. เขามีโอกาสได้สร้างยานเวลาเข้าจริงๆ
ยานเวลาที่พาย้อนกลับไปสู่ห้วงเวลาต่างๆ
ยานเวลาที่ดึงเอาเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น กลับมาปรากฏตัวชัดอีกครั้ง
ยานเวลาที่เราเรียกกันอีกอย่างว่า - เพลง
วันนี้- ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่าเพื่อนคนนั้นของข้าพเจ้า
จะยังจดจำความฝันในวันนั้นได้หรือเปล่า
เพราะข้าพเจ้าเองก็เพิ่งจะนึกมันออกได้เมื่อไม่นานนี้เอง
และข้าพเจ้ายังนึกออกอีกว่า
บางทีไอ้สิ่งที่เราทุกคนหมกมุ่นครุ่นคิด เมื่อยามที่เราเป็นเด็กนั้น
ที่แท้แล้ว เราอาจจะไม่ได้ทำมันตกหล่น หรือทิ้งขว้างมันไปไหนหรอก
ถึงแม้วันนี้เราส่องกระจกแล้วจะดูเปลี่ยนไปจากวันวานมากมาย
แต่หากได้ค้นดูดีๆ เราอาจจะพบว่าสิ่งเหล่านั้น
มันหลับไหลอยู่ในตัวเราเสมอ
ไหนลองดูกันสิว่า สิ่งเหล่านั้นน่ะ
มันทำให้เรากลายเป็นคนชนิดไหน ในวันนี้
 
.
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=469</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ความหมายของคำว่าผู้ใหญ่</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=462</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=462#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 18 Jul 2009 20:59:30 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=462</guid>
		<description><![CDATA[ช่วงนี้ชีวิตมันตึงจังเลยนะ
นาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
สุดท้ายแล้ว การเป็นผู้ใหญ่
มันมีแต่เรื่องที่ทำให้ถอนใจหรืออย่างไร
แต่ในความยากเย็น
มันก็เหมือนจะมีเรื่องที่ทำให้รู้สึกดี
ถ้าไม่มีบทพิสูจน์มาทดสอบเรา
เราก็ไม่มีโอกาสส่องกระจกตอนเช้า
แล้วรู้สึกภูมิใจในตัวเอง
ใช้รอยยิ้มของแม่ ดันหลังเราไว้
มันจะมีอะไรยากแค่ไหนกัน
ขอแค่ยังเห็นรอยยิ้มแบบนี้เท่านั้น
จะกล้าพูดคำว่าไม่ไหวหรือ
กลืนมันลงไปเลย 
 

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=462</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>นาฬิกาเรือนเก่า</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=450</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=450#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 13 Jul 2009 19:18:56 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=450</guid>
		<description><![CDATA[
นาฬิกาเรือนเก่า
ลานของมันหยุดไปตั้งแต่วันนั้น
นาฬิกาที่เป็นเวลาของเธอกับฉัน
ทั้งที่โลกภายนอกนั้นไม่เคยหยุดนิ่ง
แต่บางครั้งเราก็ไม่ยอมที่จะเชื่อ
ว่าทุกคนย่อมเปลี่ยนไป
ไม่มีใครหยุดอยู่ที่เดิม
ไม่มีแม้สักคน
เธออาจจะโทษฉัน หรือทุกคน
แต่เชื่อเถอะ ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลย 
ฉันรู้ว่ามันคือความเศร้า
ที่ยังอยู่เป็นคนสุดท้าย
ฉันรู้ว่ามันคือความเศร้า
ที่เห็นทุกคน ลุกขึ้นและเดินจากไปทีละคน
ฉันรู้ว่ามันคือความเศร้า
ที่ต้องได้ยินเพียงเสียงหายใจของตัวเอง
ในห้องว่างเปล่าที่ไม่เหลือใคร
ฉันรู้
แต่ฉันก็ทำได้เพียงแค่รับรู้
ไม่อาจฉุดมือเธอตามมา
หากตรวนของเวลา ยังล่ามขาเธอไว้
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=450</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>จุดหมายปลายทางของเสียง</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=441</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=441#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 10 Jul 2009 05:21:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=441</guid>
		<description><![CDATA[
เมื่อคืนนี้ คงเป็นคอนเสิร์ตที่อิ่มใจที่สุดในรอบปีสำหรับข้าพเจ้า
คอนเสิร์ตที่บางคนแอบหมั่นไส้บอกว่าคิดไปได้ยังไง
เหมือนคนใจร้าย เอาน้องหูหนวกไปนั่งทรมานดูคอนเสิร์ต
เสียง จะเดินทางไปถึงน้องหรือไม่
ภาพ สี แสง กลิ่น รส ที่คนพวกนี้พยายาม
มันสื่อสารกับน้องได้แค่ไหน
สิ่งที่เดินทางไปถึง นั้นอาจเป็นเพียง ความตั้งใจ
เชื่อว่าเมื่อคืนนี้ เสียงของความตั้งใจนั้นดังมาก
มันคือ เสียงในความเงียบ ดังเช่นชื่อเพลงของพี่จิก
ผ่านคอนเสิร์ตนี้ไปแล้ว เราคงสัมผัสได้ถึงเหตุผลทั้งหมด
ในสิ่งที่เราได้ทำร่วมกันไป
เงินไม่ใช่คำตอบของทุกสิ่ง
อย่างน้อยเหตุการณ์เมื่อคืนก็เป็นหลักฐานพิสูจน์ให้เราเห็นแล้ว
งานนี้ทำให้ข้าพเจ้าได้เห็น น้ำใจ และหัวใจที่น่านับถือ จากคนหลายคน
พวกเขาร่วมกันสร้างงานนี้ขึ้นมา จนสำเร็จอย่างน่าประทับใจ
และรอยยิ้มที่ได้กลับคืนมาคงคุ้มค่ากว่าอะไรทั้งนั้น
อย่างน้อยที่สุด มันก็ทำให้เราได้มีช่วงเวลาที่นึกถึงคนอื่น
นึกถึงใครที่ไม่ใช่ตัวเราบ้าง
 
ปล. คุณครูที่ รร.เศรษฐเสถียรทั้ง3ท่านน่ารักมากๆ
ขอบคุณครับครู
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=441</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>หัวใจมีเมฆมาก</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=432</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=432#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 06 Jul 2009 06:17:37 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[days]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=432</guid>
		<description><![CDATA[
อารักหนูมากนะ
อารู้ว่าหนูเข้มแข็งมาก
และพยายามต่อสู้มาตลอดเลย
ตอนนี้อาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้เลยล่ะ
อาบอยยังอยากมีเวลากับบิ๊กไปอีกนานๆ นะ
อย่ายอมแพ้นะ เดี๋ยวปีหน้าบ้านเราก็จะเสร็จแล้ว
เราจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าอีกครั้งนะ
 

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=432</wfw:commentRss>
<enclosure url="http://www.insidezentrady.com/music/klom.mp3" length="5837382" type="audio/mpeg" />
		</item>
		<item>
		<title>ราชาในคราบของเด็กชาย</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=414</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=414#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 26 Jun 2009 07:20:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[music]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=414</guid>
		<description><![CDATA[ 

ในเช้าที่ตื่นขึ้นมา แล้วพบกับข่าวการจากไปของ ไมเคิล แจ็คสัน
เด็กชายผู้สวมตัวอยู่ในฉายานามที่ผู้คนตั้งให้ว่า ราชาแห่งเพลงพ็อพ
ข้าพเจ้ารู้สึกได้ถึงความสะเทือนใจที่เชื่อมโยงหัวใจผู้คนไว้แทบจะทั่วทั้งโลก
ที่ข้าพเจ้ากล่าวว่าเขาคือเด็กชาย
นั่นอาจเป็นความคิดของข้าพเจ้าเพียงผู้ดียว
เพราะเมื่อนานมาแล้ว ข้าพเจ้าเคยได้ยินความฝันของเขา
ที่อยากจะสร้างสวนสนุกเพื่อเด็กๆ เนเวอร์แลนด์
อีกเหตุผลหนึ่งคือ โลกของเสียงดนตรีจากไมเคิลที่ข้าพเจ้าชื่นชอบ
ส่วนใหญ่จะเป็นบทเพลงของ Jackson5 สมัยที่เขายังเป็นเด็ก
จึงทำให้ข้าพเจ้าเลือกที่จะจดจำว่าเขาเป็นเด็กชายคนหนึ่งมาตลอด 
ทั้งที่ความจริงแล้ว เด็กชายไมเคิล
คงแทบจะไม่ได้มีโอกาสได้เป็นเด็กเลยด้วยซ้ำ
เพราะเขาร้องเพลง ทัวร์คอนเสิร์ต ออกอัลบั้ม ทำงานเต็มที่ตั้งแต่อายุเพียง 7ขวบ
ข้าพเจ้าจินตนาการไม่ออกหรอกว่า เด็กชายที่เป็นที่รู้จักทั้งประเทศตั้งแต่เด็กนั้น
จะเติบโตขึ้นมาได้ยากลำบาก หรือสะดวกสบายเพียงใด
แต่เชื่อว่า คงไม่ได้สนุกเหมือนเด็กทั่วไปนัก
เราทราบดีถึงความขัดแย้งของเซอร์พอล แมคคาร์ทนี่ย์กับไมเคิล
ที่ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบได้ ลิขสิทธิ์เพลงของบีเทิลส์สองร้อยเพลง
ได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของไมเคิล หรือของค่ายเพลงที่ไมเคิลมีหุ้นอยู่
เป็นเหตุให้พวกเขาที่เคยเป็นคู่ร้องเพลง The Girl is mine ด้วยกันนั้น
ตัดไมตรี ไม่พูดคุยกันมาเป็นเวลาเกือบยี่สิบปีแล้ว
และแน่นอน สิ่งเหล่านี้ก็ได้สร้างให้คนเกลียดไมเคิลเพิ่มมากขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แฟนของเดอะบีเทิลส์ 
แต่วันนี้ก็เพิ่งจะได้อ่านข่าวจากบล็อกของเดอะบีทเทิลส์
เขาได้พูดถึงความปรารถนาของไมเคิลเมื่อเร็วๆ นี้ ที่บอกว่า
ไมเคิลต้องการจะทำสิ่งต่างๆ ให้ถูกต้อง
นั่นคือการคืนเพลงทั้งหมดให้กับพอล
ก็ไม่รู้ว่านี่จะทำให้ผู้คนยกโทษให้เขาได้หรือยัง
สำหรับข้าพเจ้า
ไม่ว่าจะเคยได้ยินข่าวคราวแง่ลบเกี่ยวกับไมเคิลมากมายเพียงใด
แต่สุ้มเสียงของเรื่องฉาว เรื่องคาวเหล่านั้น
มันไม่เคยจะดังกว่าบทเพลงไพเราะมากมายของเขาเลย
ในยามที่เขาตกต่ำถึงขีีดสุด
บ่อยครั้ง ที่พวกเรา(รวมถึงข้าพเจ้าด้วย)
หัวเราะ และเห็นเขาเป็นตัวตลก
เด็กชายที่ดูเหมือนว่าจะโดดเดี่ยวที่สุดในโลกคนนี้
หรือชายที่อยู่ในกระจกคนนั้น
หลังเวที ในห้องที่เงียบที่สุด
เขาต้องเผชิญกับความเงียบเหงาเช่นไรกัน
วันนี้ ถึงพวกเราอยากจะรู้แค่ไหน
พวกเราคงได้แต่หยิบบทเพลงของเขากลับมาฟัง
เพราะมันคงจะเหลือแต่บทเพลงของเขาเท่านั้นแล้วล่ะ
ที่ยังอยู่ 
 
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=414</wfw:commentRss>
<enclosure url="http://www.insidezentrady.com/music/nevercansaygoodbye.mp3" length="3705593" type="audio/mpeg" />
		</item>
		<item>
		<title>การปรากฏตัวของหุ่นยนต์ยักษ์</title>
		<link>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=400</link>
		<comments>http://www.insidezentrady.com/blog/?p=400#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 16 Jun 2009 06:24:09 +0000</pubDate>
		<dc:creator>zentrady</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[passion]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.insidezentrady.com/blog/?p=400</guid>
		<description><![CDATA[มหากาพย์สงครามอวกาศ ที่หุ่นยักษ์สู้กันด้วยดาบเลเซอร์
จินตนาการปลายปากกาจีเพ็นของ อ.ยาสุฮิโกะ โยชิกะสุ
หรือ YAS ที่พวกเรารู้จักกันดีมาตั้งแต่เด็ก
ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นจริงที่สุด ก็วันนี้แหละ
เพราะมีการฉลอง30ปีกันดั้ม ฉบับซันไรส์
มันคือกันดั้มแบบดั้งเดิม ของพวกเรา ลุงๆ ป้าๆ
ไม่ใช่กันดั้มที่เป็นอีกคนละปฏิทินเวลา ที่แตกสายออกไป
แต่เป็น RX-78-2 ที่เราคุ้นเคยจากซีรี่ส์ตั้งแต่ปี 1979
หุ่นรบ ที่เลียนแบบรูปฟอร์มจากชุดเกราะนักรบญี่ปุ่น
จะปรากฏตัวให้คุณเห็นแบบจะจะ
ช็อคสเกล 1:1 สูง18เมตรจากพื้น
ความรู้สึกว่า เมื่อหุ่นยนต์ยักษ์ มาปรากฏตัวตรงหน้า
เราจะรู้สึกอย่างไรนั้น ตอนนี้คนญี่ปุ่นคงได้สัมผัสแล้ว
Mobile Suit 30th Anniversary Project
งานนี้เขาไปตั้งที่ สวนชิโอกาเสะ ในโอไดบะ ริมทะเล
ดูจากรูป ดีเทลล์ต่างๆ สมจริงมาก
น่าเสียดายที่เขาจัดให้ดูฟรีเพียงระยะเวลาสั้นๆ
จากวันนี้ไปอีกแค่สองเดือน
เสร็จแล้วเขาจะย้ายมันไปไว้ไหนก็ไม่รู้
อยากมีโอกาสเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้งเหมือนกัน 




เรื่องที่ผู้ใหญ่เคยบอกว่ามันไร้สาระเมื่อก่อนนี้
รู้สึกว่าวันนี้มันค่อยๆ เข้าใกล้ความจริงขึ้นทุกที
แอบคิดว่า เด็กญี่ปุ่นคงไม่ค่อยจะคิดกันว่า มันเป็นไปไม่ได้
และต่อไปอนาคตของเขา ก็คงมีแต่บุคลากรที่เติบโตขึ้นมา
อย่างคนที่มีความเชื่อ ในความฝัน
เพราะอะไรๆ ในการ์ตูน
มันก็ปรากฏตัวออกมาให้เห็นกันได้
ชัดๆ ขนาดนี้ ไงเล่า
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.insidezentrady.com/blog/?feed=rss2&amp;p=400</wfw:commentRss>
		</item>
	</channel>
</rss>
